De club is gesticht in 1967 en is dus ongeveer van onze leeftijd. Pas in het begin van de jaren '80 begon de langzame opgang naar de Italiaanse top. Promotie na promotie bracht hen in 1990 naar tweede afdeling. In 1991 volgde dan een degradatie naar de B reeks. Maar van dan af gaat het waanzinnig snel. In 1992 winnen zij, in tweede afdeling spelend, een eerste beker: de ligacup. In 1994 promoveren zij naar de hoogste afdeling waar zij het eerste jaar meteen 5de eindigen. En dan beginnen drie seizoenen waarin zij alles winnen wat er te winnen is. Beker, Landskampioen en Supercup in Italië en als toetje nog een Europese Beker in 1996 en 1997. Enkel vorig jaar missen zij een trofee want in de finale van de Final Four verliezen zij van Dubrovnik. Ook voor Asterix was 1996 ons eerste succesjaar met onze eerste Bekerzege, maar we moeten toegeven dat Bergamo het nog iets grondiger heeft aangepakt.

En misschien zit juist in de aanpak wel een klein verschil. Als men ziet hoe deze club is gestructureerd en als men ziet hoeveel mensen professioneel betrokken zijn bij de clubwerking dan is het duidelijk dat zij inderdaad iets sneller gaan dan Asterix. Het mag dan ook niet verwonderen dat zij waarschijnlijk draaien op budgetten die menige Belgische eerste klasse voetbalclubs zouden doen watertanden. 

Maar het is deze structuur en dat budget die het mogelijk maken dat zij het beste spelersmateriaal wereldwijd kunnen overtuigen naar Bergamo te komen. En als men dan de spelerslijst bekijkt dan ziet men dat zij in feite de topspeelsters uit alle topvolleyballanden naar Bergamo hebben gehaald. Naast de passeur van de Italiaanse ploeg Elena Drozina en haar landgenotes en internationalen Torri Alessia en Antonella Bragagcia en de genaturaliseerde Darina Mifkova vinden we nog de Tsjechische boomlange (1,97 m) middenspeelster Michaela Vecercova. Uit Brazilië komt Aperecida Hicks die een beetje samba in de aanval brengt. De ouderdomsdeken met 34 jaar is de Kroatische internationale Irina Niriccova. En dan is er nog een Cubaans drietal. Drie speelsters die stuk voor stuk bij de wereldtop horen. De hoekaanvalster Costa Marlenys , de middenaanvalster Ana Luis Fernandez en dan … Mireya Luis. Wat Pele is voor het voetbal en Merckx voor het wielrennen, wel dat is Mireya Luis voor het vrouwenvolleybal. Slechts 1,78 m groot maar met een onvoorstelbaar sprongvermogen is zij inderdaad een fenomeen in het vrouwenvolleybal. 

Dit is de wereldtop, het beste spelersmateriaal uit de beste competities in eén team. En dan te bedenken dat dit spectaculair volleybal woensdagavond om 20.30 u in Kriekeputte te zien zal zijn. Want dit wordt het beste wat ooit in Kieldrecht op volleygebied te zien is geweest. Ik zal er zeker zijn want ik wil kunnen zeggen: "Ik heb Mireya Luis zien spelen."

Zaterdag was er reeds de wedstrijd op Temse. De eens zo spannende derby was nu niet meer dan een opeenstapeling van fouten. Een beschamend slechte wedstrijd van beide teams. Men zou aan zoiets geen woorden mogen verspillen, beter snel vergeten en de koffers pakken. 

Woensdag en vanuit de hotelkamer ziet men de Akropolis. Dit zal dan wel Athene zijn. Inderdaad even op de wedstrijdkalender nagezien en vandaag spelen we onze vierde wedstrijd, nu tegen Panathinaikos Athene. Is dit verwaandheid? Neen, dit is gewoon waanzin. Dit systeem van de Champions League is onzin. Zelfs teams als Ankara en Bergamo die steunen op een volledige professionele structuur, beamen dit. Waarom wil toch niemand in volleyballand dit inzien. 

Het blijft natuurlijk een belevenis om week na week tegen Europese topploegen te spelen, maar ook teveel van het goede geeft aanleiding tot verzadiging.

Wie is nu die volgende tegenstander? Panathinaikos is een omnisportclub die naast volleybal ook in andere sporten als voetbal en basketbal actief is. In het volleybal staan de vrouwen zowel als de heren aan de top in de landelijke competities. Europees is het vrouwenteam reeds tweemaal doorgedrongen tot de Final Four. In 1981 bij de eerste organisatie van een Final Four eindigden zij vierde en laatste. Maar meer recent in 1994-95 speelden zij hun tweede Final Four in de Cup Winner's Cup. Ook toen eindigden zij vierde en laatste na verlieswedstrijden ten Munster en Ancona. Na deze Finale kwamen zij in een mindere periode terecht. Hadden zij vanaf het eind van de jaren negentig het Griekse vrouwenvolleybal gedomineerd met vier opeenvolgende titels dan moesten zij in '95, '96 en '97 hun meerdere erkennen in Filathlitikos Vrilissia Athene. Pas vorig jaar konden zij terug de titel veroveren. Momenteel staan zij op een tweede plaats met slechts twee verlieswedstrijden tegen… Filathlitikos Vrilissia Athene. 

Hun spelerskern bestaat naast een viertal speelsters die tot de kern van de Griekse nationale ploeg behoren ook uit Natalia Duarte uit Peru (U kent dat land wel dat op de wereldkampioenschappen eind vorig jaar een vermelding kreeg omwille van de vernieuwende … spelersoutfit) en ook de Russische Irina Fedotova. Beide speelsters zijn, zoals blijkt uit de statistieken, goed voor 40 % van de punten. Duarte is de beste aanvalster uit de Griekse competitie. Fedotova volgt daar kort op maar heeft ook een zeer efficiënte service in huis. Ook Mimoza Dule bezit een zeer goede service. Pepi Massou en Sophia Angelaki  behoren tot de betere blokkers in de Griekse competitie. 

Een voordeel voor hen is wel het feit dat zij in de Griekse competitie reeds gans het seizoen spelen volgens het nieuwe Rally-Point-Systeem spelen. Ook hun beter parcours in de lopende Champions League competitie Zal hen wel sterken. Na hun overwinningen tegen Cherkassy, Bratislava en Frenstat staan zij momenteel op een gedeelde eerste plaats met Bergamo. De kleppers moeten voor hen nog komen, maar toch.

Voor hen zowel als voor ons is deze wedstrijd een keerpunt, zij beginnen na ons aan de moeilijkste wedstrijden, wij hebben die dan al achter de rug en kunnen van woensdag af hopen op iets meer haalbare tegenstanders.

Onze zesde wedstrijd in de Champions League, onze derde  en laatste uitwedstrijd, stelt ons nu woensdag tegenover het team uit Frenstat in Tsjechië. Frenstat ligt in het noordoosten van Tsjechie. Vanuit Brussel vliegen wij op de Tsjechische hoofdstad Praag en dan staat ons een busreis te wachten van ongeveer 5 uur. Normaal moeten wij rond 18.00 h in Frenstat aankomen, waar ons meteen een training te wachten staat, maar dat kan misschien een beetje de vermoeidheid van de reis helpen verwerken. In tegenstelling tot onze trip naar Athene is de delegatie nu beperkt tot de 10 speelsters en hun drie begeleiders met daarnaast Mark en Bert en natuurlijk Praet & Praet, het duo dat als mascotte van het team, mee gaat zorgen voor een eerste overwinning in deze Champions League, hebben zij beloofd.
Frenstat is een team met een lange geschiedenis. Reeds in 1959 werd in de schoot van deze multisportclub een vrouwenvolleybalteam opgericht. Naast vrouwenvolleybal ondersteunen zij nog een kartingteam en ook een team van schansspringers, zelfs een alpine skiër krijgt steun van deze club. Het zal dus niet eenvoudig zijn om onze trainer bij de zaak te houden, want sneeuw en ski's hebben een rare uitwerking op hem.
Terug naar volleybal. Het team zoals het nu bestaat, SK Lapos Frenstat, werd slechts in 1995 gevormd en reeds in het eerste seizoen behaalden zij in de nationale competitie een vierde plaats. Het jaar daarna werden zij vice-kampioen. Vorig jaar echter kwam het eerste succes eraan. Misten zij eerst nog nipt de beker dan konden zij toch hun eerste Kampioenstitel behalen. 
In tegenstelling tot hun voormalige landgenoten uit Bratislava, met hun drie Chinese speelsters, bestaat het team van Frenstat enkel uit Tsjechische speelsters. Een groot deel van de spelersgroep is zelfs afkomstig uit Noord-Moravia, de streek rond Frenstat. Het is een zeer jong team, maar met heel wat talent. Jana TUMOVA, Svetlana JANACKOVA en Kamila MALCIKOVA behoren tot de kern van het nationale seniorenteam. Jana MACHACKOVA en Marta PAVLICOVA maken deel uit van de nationale juniorenploeg. De waarde hiervan is moeilijk in te schatten maar het geeft toch wel een aanduiding van het aanwezige talent in het team. Een andere aanduiding van de sterkte van het Tsjechische volleybal is het feit dat vorig jaar Herentals kansloos ten onder ging tegen de toenmalige kampioen Praag.
Een betere aanduiding van hun sterkte vinden we misschien als we hun huidig Europees parcours even overlopen. Het is voor de club  de eerste maal dat zij op het Europese toneel verschijnen. In de eerste ronde schakelden zij het Israëlische Hakiryatim Kiryat Haim uit, telkens met overtuigende 3 - 0 cijfers. Zij speelden ook reeds tegen de drie tenoren uit onze reeks. Op Bergamo konden zij 51 punten maken, wij kwamen thuis tot 50. Tegen Ankara daarentegen verloren zij slechts in de vijfde set  met 11 - 15 terwijl wij daar met duidelijke 3 - 0 cijfers gingen verliezen. Nancy Celis zij ons in Ankara dat Frenstat een degelijke ploeg was die vooral bleef vechten voor elke bal. Tegen Panathinaikos Athene daarentegen moesten zij  met 3 - 0 tevreden zijn,  terwijl wij er een set gingen halen en er zelfs meer inzat. Bratislava was voor onze beide teams te sterk, maar terwijl zij met 3 - 0 verloren konden wij toch een set binnenhalen. Blijft natuurlijk dat zij reeds een overwinning behaalden. Vorige woensdag wonnen met 3 - 1 van Cherkasy, onze tegenstander op de laatste speeldag. Als men deze uitslagen bekijkt, dan blijf ik er bij dat Bratislava, Cherkasy en ook dit Frenstat voor Asterix haalbare tegenstanders zijn. Men moet natuurlijk de setwinst binnenhalen als deze voor het grijpen ligt en niet zoals in de eerste set tegen Bratislava, deze zomaar laten ontglippen. Maar eens moet die eerste overwinning komen en wij denken dat het nu woensdag zal zijn. En dat zou niet alleen belangrijk zijn om van die laatste plaats in de voorlopige rangschikking in onze poule weg te geraken, maar ook in het vooruitzicht van de toch wel belangrijke wedstrijd van zaterdag tegen … Herentals.
 

Ook als team was het ons onbekend. Ternopil, Sinferopel, Evpatoria en Jalta zijn allen ploegen uit de Oekraïne die reeds op ons zomertornooi te gast zijn geweest. Maar Cherkassy was voor ons een onbekende. Het is ook nog een zeer jong team. Het werd pas in 1992 opgericht en het omvat enkel deze vrouwenploeg. (Er is ook een herenteam van Cherkassy actief bij de laatste zestien in de Beker der Bekerwinnaars , maar zij hebben geen onderling clubverband). Het vrouwenteam kon zich snel opwerken naar de top van het Oekraïnse volleybal en na verschillende ereplaatsen wonnen zij in 1997 hun eerste de beker. Dat jaar eindigden zij op een tweede plaats in de competitie. Vorig jaar echter realiseerden zij, net als Asterix Kieldrecht, de dubbel , door zowel de beker te veroveren als de kampioenstitel  binnen te halen. Vorig jaar verschenen zij ook voor het eerst op het Europese toneel. Met een derde plaats in hun eindronde van de laatste zestien in de Beker der Bekerwinnaars, misten zij nipt de Final Four maar werden daardoor wel reekshoofd dit jaar.